«همان مردمي كه پر ازدحام تر از استقبال سال 57، آيت الله خميني را در سال 68 تا بهشت زهرا تشييع كردند، روز 9 دي 1388 هم به خيابان آمدند و بساط شهر آشوبان را بعد از 8 ماه جمع كردند، حتي اگر اعضاي اپوزيسيون به آنها توهين كنند».
اين مطلب را داريوش سجادي از مخالفان مقيم آمريكا در وبلاگ خود يادآور شده است. وي از دست اندركاران جريان سبز و اپوزيسيون خواسته كه واقع گرا باشند و خود را فريب ندهند چرا كه هيچ راه استدلالي ندارند. سجادي مي نويسد: 21 سال پيش، وقتي خبرگزاري ها اعلام كردند 10 ميليون نفر در تشييع بنيانگذار جمهوري اسلامي شركت داشته اند، از يكي از روزنامه نگاران مخالف خميني و انقلاب او پرسيدم راز اين الفت چيست كه آن استقبال 4 ميليوني سال 57 به اين تشييع وفادارانه و 10 ميليوني ختم شده و پر ازدحام تر است. پاسخ آن روزنامه نگار صريح و ساده بود «همه آن 10 ميليون نفري كه در مراسم تشييع پيكر شركت كردند مزدوراني بودند كه حكومت با تحريك و تطميع از طريق دادن كوپن بنشن و حبوبات و خواربار و اطعمه و اغذيه، ايشان را به مراسم مزبور كشانده بود»! ادعايي كه بر فرض صحت نشان از توانمندي حكومت در بسيج ده ميليون نفر در كمتر از 24 ساعت دارد. ادعايي كه بر فرض صحت خبر از برخورداري حكومت از يك لشكر پرتعداد و سريع البسيج و كم هزينه جهت هل من مبارز طلبي با مخالفانش دارد. حال معلوم نيست در صورت صحت چنين فرضي مخالفين جمهوري اسلامي ديگر چه محلي از اعراب و اصرار بر مبارزه در مقابل چنين حكومتي دارند؟ اپوزيسيون مدعي چنين ادعايي مجبور است به لوازم ادعاي خود نيز مقيد بماند و بر همان اساس عطاي مبارزه با چنين حكومت را به لقايش ببخشد. طبعاً مقابله و تلاش جهت سرنگوني حكومتي كه برخوردار از قابليت بسيج لشكري از مزدوران بالاي ده ميليون است و هر آئينه اراده كند مي تواند به طرفه العيني ايشان را به صحنه مقابله با مخالفينش بكشاند. همآوردي با چنين حكومتي اهتمامي است بغايت نابخردانه و بي فرجام!
وي كه پيش از اين با نشريات زنجيره اي اصلاح طلب هم همكاري داشته اضافه مي كند: اپوزيسيون جمهوري اسلامي در اتخاذ رؤيا يا واقعيت مختار است. اما منطقاً نبايد و نمي تواند ناكامي هاي خود در مصاف با جمهوري اسلامي را نيز از دل هذيان ها و تخيلات خودباور و فهم كند و ديگران را نيز به فهم اجباري از «درك معوج» خود از دنياي واقعيت، محكوم نمايند. راز پنهان در اقبال به خميني و انقلاب خميني را نمي توان در چنان ادله سخيف و بي اعتباري ريشه يابي كرد. واقعيت آن است كه خميني قبل از آنكه به امت اش پول نفت و زندگي مرفه و صلح و ثبات و تنعم و تفرج عطا كند ايشان را درست تعريف كرد. ملتي كه تا پيش از اين، از جانب حكومت در مقام اقشار پست و فرودست تحقير و طرد مي شدند اينك با خميني و انقلاب خميني قدر ديدند و صدر نشستند، اينك امامي از جنس خود داشتند كه مانند ايشان زندگي مي كرد و به واقعيت و موجوديت و هويت ايشان احترام مي گذاشت و خود و حكومت اش را خادم ايشان تعريف مي كرد، واقعيتي كه علي رغم وضوح، بمثابه جنگلي انبوه از درختاني بود كه موجوديت شان در مقابل اپوزيسيون مانع از توان ايشان در ديدن جنگل بود! برهمين اساس است كه سال گذشته نيز و بعد از 8 ماه شهر آشوبي شهر آشوبان در تهران، وقتي در نهم دي ماه سيل گسترده همان «شهروندان به زعم اپوزيسيون فرودست» خيابان را به تسخير خود درآوردند بار ديگر حافظه تاريخ شاهد كورتكس سوزي و ادله مشعشع و تكراري اپوزيسيون ايراني شد از قبيل آنكه تظاهرات نهم دي محصول بسيج نيروها از دهات با اتوبوس و وعده سانديس بود»! ادعايي كه بر فرض قبول از منطقي بغايت نحيف و رنجور برخوردار است.
وي مي پرسد: سبزها به ويژه صاحب منصبان سابق سبز معلوم نيست چرا تجاهل العارف مي كنند و نمي گويند كه اگر تظاهرات نهم به بهاي سانديس بود، چرا تظاهرات فرمايشي با اين همه تأخير انجام شد؟ چرا مثلاً روز قدس يا 61 آذر تظاهرات نشد؟ شوربختانه «سبز»ها چاره اي جز آن ندارند تا تن به اين واقعيت هر اندازه تلخ بدهند كه تظاهرات نهم دي ماه تظاهراتي واقعي، خودجوش و مردمي بود. مردم با تأمل در تمام آن 8 ماه در حال نظارت بر اعتراض ها بودند و در ابتدا شايد حداقلي از حق را نيز براي معترضين قائل بودند. اما با بي تدبيري رهبران جنبش سبز و بي توجهي به لزوم مرزبندي، تدريجاً و در يك بازه زماني 8 ماهه منجر به آن شد تا «ترديد» توده هاي اكثريتي مبدل به «تصميم» شود. تصميمي كه محصول خود را در جوشش گسترده و ميليوني تهرانيان در بازپس گرفتن خيابان در نهم دي ماه نشان داد.جوششي كه در ميان خود برخوردار از بخش متكثري در حدفاصل موافقان و مخالفان نتيجه انتخابات بود.